ΑρχικήΙερά Μητρόπολις ΠατρώνΚείμενα Μητροπολίτου Πατρών

Κείμενα Μητροπολίτου Πατρών

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ


ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Tοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

         Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

            Σήμερα ἡ Πάτρα ὑποδέχεται τά χαριτόβρυτα Λείψανα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου, Πολιούχων τῆς Τριπόλεως, οἱ ὁποῖοι κατά τά ἔτη 1803 καί 1818 ἀντίστοιχα, ὑπέστησαν θάνατο μαρτυρικό γιά τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη πίστη καί τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας.

            Ὅλοι οἱ Τριπολίτες, μεγαλώσαμε μέ τόν βίο τους, πού μᾶς συγκλόνιζε ἀπό μικρά παιδιά, καί εἴχαμε πάντα ἐνώπιόν μας τίς ἱερές μορφές τους.

            Ἡ συγκίνηση μου εἶναι ἀνέκφραστη, γιατί εὐδόκησε ὁ Θεός, ἠθέλησαν οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες καί εὐλόγησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας κ.κ. Ἀλέξανδρος, νά ἔλθουν τά Λείψανα τῶν Ἁγίων στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, πρός εὐλογία καί ἁγιασμό τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς Ἀποστολικῆς μας Ἐκκλησίας.

            Τά Ἁγια Μαρτυρικά Λείψανα θά παραμείνουν ἕως τό βράδυ τῆς Δευτέρας 13ης Μαΐου, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Διονυσίου Πατρῶν, ὅπου ἀπό τό 1861 εἶναι θησαυρισμένη ἡ ἁγία τους Εἰκόνα, ἀφιέρωμα τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων, οἱ ὁποῖοι τότε ζοῦσαν στήν περιοχή τοῦ Ἁγίου Διονυσίου.

            Κάθε χρόνο, ἡ ἐν Πάτραις παροικία τῶν Ἀρκάδων, κατά μῆνα Μάϊο, προσκαλεῖ τά πλήθη τῶν εὐσεβῶν Πατρέων, γιά νά ἑορτάσουν καί νά πανηγυρίσουν, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ καί λαμπρᾷ ἑορτῇ τῶν ἀριστέων τῆς Πελοποννήσου.

            Ὅμως, ἄς δοῦμε ἐν συντόμῳ τόν βίο τῶν Ἁγίων μας, διότι πολλά θά ὠφεληθοῦμε, ἀφοῦ, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, «οἱ βίοι τῶν Ἁγίων μας εἶναι ἡ ὡραιότερη ἐγκυκλοπαίδεια γιά νά μορφώνωμε τά παιδιά μας».

·      Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος, εἷλκε τήν καταγωγή του ἀπό τήν Χώρα (τότε Λιγούδιστα) τῆς Τριφυλίας. Ἔφυγε μικρός ἀπό τήν πατρίδα του, γιά νά ἐργασθῇ στήν Τρίπολη καί νά ἐξοικονομήσῃ τά πρός τό ζῆν.

            Ἐδῶ ὅμως ἀρχίζει ὁ κατήφορος. Οἱ κακές παρέες γιά τόν 15χρονο Δημήτριο, τόν «ἄλλαξαν». Ἐξώμοσε. Ἔγινε Μουσουλμᾶνος. Ὀνομάστηκε Μεχμέτ.

            Κάποια στιγμή κατενόησε τό λάθος του καί ἔφυγε γιά τά μέρη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (Σμύρνη, Κυδωνιές), γιά νά βρεθῇ ἀργότερα στήν Χίο, κοντά στόν Ἅγιο Μακάριο τόν Νοταρᾶ, ἀλείπτη πολλῶν Νεομαρτύρων.

            Ἐπέστρεψε στήν Τρίπολη, ὅπου «πίστει Χριστοῦ τήν κεφαλήν ἀπετμήθη ὑπό τῶν ἀπίστων τυράννων, τήν 14ην Ἀπριλίου 1803, Τρίτην τῆς Ἑβδομάδος τοῦ Θωμᾶ».

            Ἡ ἀποτμηθεῖσα κεφαλή του ἐτάφη στήν Τρίπολη (σήμερα φυλάσσεται στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως), ἐνῶ τό ἀκέφαλο μαρτυρικό του σῶμα ἐνταφιάσθη στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Νικολάου Βαρσῶν, ὅπου εἶναι θησαυρισμένα τά σεπτά Λείψανά του. Ἀπό τήν στιγμή τοῦ μαρτυρίου του μέχρι σήμερα, πλεῖστα θαύματα γίνονται μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, διά πρεσβειῶν τοῦ ἐνδόξου Νεομάρτυρος. (Ἔχομε ἤδη ἀναφερθῆ λεπτομερῶς στόν βίο τοῦ Νεομάρτυρος Δημητρίου στό ἄρθρο μας τῆς 14ης Ἀπριλίου, ἡμέρας τοῦ μαρτυρίου του).

·      Ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Νεομάρτυς Παῦλος, κατά κόσμον Παναγιώτης Πανουτσόπουλος, γεννήθηκε καί μεγάλωσε στό Σοπωτό (τώρα Ἀροανία) τῶν Καλαβρύτων. Νέος ἔφτασε στήν Πάτρα, ὅπου ἐργάστηκε κάποια χρόνια ὡς τσαγκάρης, γιά νά βρεθῇ μετά ταῦτα στήν Τρίπολη, ὅπου ἐξώμοσε, ὅπως ὁ προηγούμενος Ἅγιος.

            Ἡ μητέρα του Ἀντώνα, στό Σοπωτό, ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ γυιός της τούρκεψε, φόρεσε μαῦρα καί ἔκλαιε συνεχῶς, ἐνῶ στούς συγχωριανούς της ἔλεγε, ὅτι ὁ Παναγιώτης πέθανε. Δέν ἔζησε ἡ δύστυχη μάνα πολύ. Ἔφυγε ἀπό τόν καημό της.

            Ὁ Παναγιώτης πληροφορήθηκε τυχαῖα στήν Τρίπολη τά σχετικά μέ τήν μάνα του, καί ἀμέσως ἄστραψε μέσα του ἕνα φῶς. Ἦταν ἡ εὐχή τῆς μάνας ἀπό τόν οὐρανό. Ἔφυγε ἀπό τήν Τρίπολη καί ἔφτασε στό Σοπωτό. Πάνω στό νιοσκαμμένο τάφο τῆς πικραμένης μάνας, τό παιδί κλαίει μέ λυγμούς. Γονατιστός φωνάζει ἀπό τῆς ψυχῆς του τά τρίσβαθα: «Μανούλα μου, συχώρα με. Μέ τό αἷμα μου θά ξεπλύνω τήν ντροπή, πού σοῦ ἔδωσα».

            Λουσμένος στά δάκρυα τῆς μετανοίας, φτάνει στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου στήν Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας γίνεται Μοναχός, μέ τό ὄνομα Παῦλος.

            Ἐπιστρέφει στήν Τρίπολη καί ἀποτέμνεται τήν κεφαλήν, μετά ἀπό τήν σθεναρά ὁμολογία ὑπέρ Χριστοῦ Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν.

            Στό σημεῖο αὐτό, ἀξίζει νά ἀναφέρωμε μιά λεπτομέρεια. Εὑρισκόμενος στό Ἄργος, ὅταν κατέβαινε ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος γιά τήν Τρίπολη, εἶδε ὅραμα συγκλονιστικό.

            Ἕνας νέος μέ ὁλοφώτεινο πρόσωπο, τόν καλοῦσε στήν Τρίπολη μέ τοῦτα τά λόγια: «Χαῖρε συναθλητά Παῦλε. Ἔλα γρήγορα στήν Τρίπολη, ὅπου σέ περιμένω...».

            Ὁ Παῦλος ρώτησε στήν Τρίπολη καί μέ συγκίνηση ἔμαθε γιά τό μαρτύριο τοῦ Δημητρίου, πού εἶχε γίνει 15 χρόνια νωρίτερα.

            Τό Λείψανο τοῦ Νεομάρτυρος Παύλου ἐτάφη πλησίον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Τριπόλεως. Λίγα χρόνια ἀργότερα ἔγινε ἡ ἀνακομιδή καί Λείψανά του ἔλαβαν πολλοί φιλομόναχοι καί φιλομάρτυρες ἀδελφοί. Τμῆμα τοῦ ἱεροῦ του Λειψάνου εὑρίσκεται στήν ἰδία Λάρνακα μέ τά Λείψανα τοῦ Νεομάρτυρος Δημητρίου στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Νικολάου Βαρσῶν.

            Τό ματωμένο ράσο του καί ἡ ζώνη του εὑρίσκονται στήν Μονή τῆς Ὁσίας Ματρώνης Ὕδρας, ὅπου εἶχαν μεταφερθῆ ἀπό κάποια θεία του Μοναχή.

            Κάθε χρόνο ἡ Τρίπολη ἑορτάζει πανδήμως τήν μνήμη τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων στίς 22 Μαΐου, μέ κέντρο τόν Ἱερό Ναό τοῦ Προφήτου Ἠλιού καί τῶν Νεομαρτύρων, πού βρίσκεται κοντά στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Παύλου.

· Στήν Πάτρα θά τούς ἑορτάσωμε στίς 11, 12, καί 13 Μαΐου, ἀφοῦ θά ἔχωμε ἐδῶ τά πανσεβάσμια Λείψανά τους.

            Μακάρι ὅλοι οἱ Πατρινοί, εἰδικά οἱ νέοι μας, νά προσέλθουν καί νά προσκυνήσουν τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεγάλη παρρησία πρός τόν Θεό.

            Μέσα ἀπό τήν ζωή τῶν δύο λαμπρῶν Νεομαρτύρων τῆς Πελοποννήσου Δημητρίου καί Παύλου, φαίνεται ἀγώνας τοῦ Γένους μας νά διατηρήσῃ ἄσβεστη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως στόν Θεό καί τῆς ἀγάπης πρός τήν πατρίδα. Πολλάκις αὐτό ἐπετεύχθη μετά ἀπό πτώσεις, ὀδύνες καί μαρτύρια, μπροστά στά ὁποῖα ἰλιγγιᾶ ἀνθρώπινος νοῦς.

Ὁ ἀγώνας τῶν Νεομαρτύρων ἐβοήθησε στήν διατήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς ἐθνικῆς μας αὐτοσυνειδησίας. Αὐτό τονίζει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό θαυμάσιο βιβλίο του, τό ὁποῖο ἐπιγράφεται «Νέον Μαρτυρολόγιον» καί ἔχει ὡς ὑπότιτλο «Ἤτοι μαρτύρια τῶν νεοφανῶν μαρτύρων, τῶν μετά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά διαφόρους καιρούς καί τόπους μαρτυρησάντων, συναχθέντα ἐκ διαφόρων συγγραφέων καί μετ’ ἐπιμελείας ὅ,τι πλείστης διορθωθέντα, ἐν οἷς καί ἱκαναί ἀκολουθίαι προσετέθησαν, παρά τοῦ ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου». (Ἔκδ. γ’, Ἀστήρ, Ἀθῆναι, 1961).

            Ἐκεῖνο τό ὁποῖο θαυμάζει κανείς στό «Νέον Μαρτυρολόγιον» πρωτίστως, εἶναι τό προοίμιο τοῦ βιβλίου, στό ὁποῖο ὁ Ὅσιος Νικόδημος ἀναφέρεται μέ λόγια συγκινητικά στούς Νεομάρτυρας. Ὁ Ἅγιος δοξάζει τόν Θεό, γιατί μέσα σέ μιά δύσκολη γιά τήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα μας περίοδο, ἀνέδειξε τόσους Νεομάρτυρας, «...οἱ ὁποῖοι διά νά φυλάξουν τήν ἐλευθερίαν καί τήν εὐγένειαν τῆς Χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως, κατεφρόνησαν πλοῦτον, δόξαν, ἡδονάς καί κάθε ἄλλην σωματικήν ἀπόλαυσιν, καί παρέδωκαν προθύμως τόν ἑαυτόν τους εἰς θάνατον».

            Καί συνεχίζει ὁ Ἅγιος: «Παρόμοιον εἶναι τοῦτο τό θαῦμα, ὡσάν νά βλέπῃ τινάς μέσα εἰς τήν καρδίαν τοῦ χειμῶνος, ἐαρινά ἄνθη καί τριαντάφυλλα· μέσα εἰς τήν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καί ἥλιον· μέσα εἰς τό ψηλαφητόν σκότος, φῶτα λαμπρότατα· ἐν καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας, νά βλέπῃ ἐλευθερίαν, καί ἐν καιρῷ τῆς τωρινῆς ἀσθενείας, ὑπερφυσικήν δύναμιν...».

            Ὁ Ὅσιος Νικόδημος βάζει στό στόμα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων λόγια ἐνισχυτικά καί παρακλητικά, ὄχι μόνο πρός τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλά καί ὅλων τῶν ἐποχῶν. Πιστεύω ὅτι σήμερα εἶναι ἐξόχως διδακτικά. Ἄς τά ἀκούσωμε μετά πολλῆς προσοχῆς.

            «Ἀδελφοί μας Χριστιανοί. Ἀδελφοί μας ἀγαπητοί καί περιπόθητοι. Ὁ λαός τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ ἐκλεκτός καί περιούσιος, λάβετε παράδειγμα ὑπομονῆς τῶν θλίψεων ὁπού δοκιμάζετε, ἀπό ἡμᾶς τούς συναδέλφους σας. Ἡμεῖς διά νά ὑπομείνωμεν ἀνδρείως διά τόν Χριστόν τά παρά τῶν ἀλλοπίστων διάφορα μαρτύρια, ἐκληρονομήσαμεν μίαν Βασιλείαν αἰώνιον καί ἐσυναριθμήθημεν μέ τούς παλαιούς, καί Ἁγίους Μάρτυρας. Καί ἐσεῖς ἄν ὑπομένετε μετά εὐχαριστίας, διά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τούς δαρμούς, τάς φυλακάς, τάς ἁλύσεις, τάς ἀγγαρείας, τάς ζημίας, τά ἀνυπόφορα δοσίματα, καί τά ἄλλα βάσανα ὁπού σᾶς κάμνουν οἱ νῦν κρατοῦντες, βέβαια ὡς Μάρτυρες τῇ προαιρέσει λογίζεσθε κοντά εἰς τόν Θεόν».

            Καί παρακάτω ὁ Ἱερός Νικόδημος βάζει στό στόμα τῶν Νεομαρτύρων τήν ἑξῆς παραγγελία:

            «Φυλαχθῆτε, ἀγαπητοί ἀδελφοί μας, φυλαχθῆτε διά τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί διά τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν σας, νά μή σᾶς κλέψουν τόν θησαυρόν τῆς ἁγίας σας πίστεως, τῆς ὁποίας ὅλος ὁ κόσμος μέ ὅλας του τάς δόξας καί ἀναπαύσεις καί τά βασίλεια δέν εἶναι ἀντάξιος».

· Γι’ αὐτό λοιπόν, ἄς σπεύσωμε ὅλοι μας, νά ὑποδεχθοῦμε καί νά προσκυνήσωμε τά μυρίπνοα Λείψανα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου, τά ὁποῖα θά φιλοξενηθοῦν αὐτές τίς ἡμέρες στήν πόλη μας.

            –Ἄς σπεύσουν οἱ γονεῖς, νά παρακαλέσουν γιά τά παιδιά τους, ὥστε νά βαζίζουν τόν σωστό δρόμο στήν ζωή τους, καί ἄν κάποια ἀπό αὐτά παρεξέκλιναν τῆς εὐθείας ὁδοῦ, νά ἐπανεύρουν τήν σωστή πορεία τους.

            –Ἄς σπεύσουν οἱ νέοι μας, τά παιδιά μας, νά χαιρετίσουν τούς νέους ἀθλητάς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν τόν καλόν ἀγῶνα μέσα στό στάδιο τῶν ἱερῶν ἀγωνισμάτων, καί κέρδισαν τόν ἀμαράντινο τῆς δόξης στέφανο.

            –Ἄς σπεύσουν, ἅπας ὁ λαός, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων, νεανίσκοι καί παρθένοι, νά ἀκουμπήσουν ἐπάνω στήν Λάρνακα πού φυλάσσει τόν ἀτίμητο θησαυρό, γιά νά ἀντλήσουν δύναμη γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν πολλῶν δυσκολιῶν τῆς ζωῆς.

            –Ἄς σπεύσουν οἱ ἀσθενοῦντες πρός τούς δύο μεγάλους ἰατρούς, οἱ ὁποῖοι γοργά μεταφέρουν τά αἰτήματα πρός τόν θρόνο τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας γιά ἴαση ψυχοσωματική καί θεραπεία τελεία.

· Ἐμεῖς ἐξαιρέτως ὅλες αὐτές τίς ἱερές τελετές καί πνευματικές συνάξεις, μέ κέντρο τήν Θεία Εὐχαριστία, τίς ἀφιερώνομε στά παιδιά μας, τά ὁποῖα θά διαγωνισθοῦν στίς Πανελλήνιες Ἐξετάσεις.

            Προσκαλοῦμε λοιπόν τούς ὑποψηφίους φοιτητάς, τά παιδιά μας πού κοπιάζουν καί ἀγωνίζονται γιά τό μέλλον τους, νά προσέλθουν, ὥστε μαζί μας νά ἱκετεύσουν τούς Ἁγίους γιά τήν ἀσφαλῆ καί βεβαία νίκη καί ἐπιτυχία στόν ἀγῶνα τους.

            Ὅλες οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες, ἀπό τήν ὑποδοχή τῶν Ἱερῶν Λειψάνων, ἕως καί τήν ἀναχώρησή τους, θά γίνωνται κυρίως γιά τούς νέους καί τίς νέες μας, πού ἀρχίζουν τόν ἀγῶνα τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων.

 

Κύριε, ταῖς τῶν Νεομαρτύρων Σου πρεσβείαις,

                                δίδου τῷ λαῷ Σου, ὡς οἰκτίρμων, τά ἐλέη Σου.

 

Πασχαλινό Μήνυμα Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

                                                             

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 175η

 

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔρχεται νά θίξῃ γιά μιά ἀκόμη φορά τίς λεπτότερες χορδές τῆς καρδιᾶς μας καί νά μᾶς βεβαιώσῃ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιουργημένος γιά τήν αἰώνια ζωή καί τήν ἀτελεύτητη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Μέ τήν εἰς Ἅδου Κάθοδο καί τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασή του, ὁ Κύριος ἐζωοποίησε καί ἀπαθανάτισε τό ἀνθρώπινο γένος, ἀφοῦ νίκησε καί κατήργησε διά παντός τόν θάνατο, στόν ὁποῖο εἶχε καταδικάσει τόν ἄνθρωπο ἡ ἀποστασία του ἀπό τόν Δημιουργό του.

Γι’ αὐτό σήμερα, ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ζοῦμε, αὐτό τό πανηγύρι τῆς χαρᾶς. Γι’ αὐτό ὁ ἐξαίσιος ὕμνος δονεῖ τόν οὐρανό καί τήν γῆ καί τά ὑπό τήν γῆν: «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».

Πάσχα σημαίνει πέρασμα. Σήμερα γιορτάζουμε τό πέρασμά μας ἀπό τήν φθορά στήν ἀφθαρσία, ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς, ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό, ἀπό τόν θάνατο στήν ζωή.

Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ χαρά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τό ἀγαλλίαμα τῶν Δικαίων, ἡ καύχηση τῶν Ὁσίων, τό θάρρος τῶν Μαρτύρων, ἡ ἀγωνιστικότης τῶν ἀνθρώπων τῶν βαπτισμένων στό ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μόνο ἔτσι μπορεῖ νά ἑρμηνευθῇ ἡ στάση καί τό φθέγμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν» (Α’ Κορινθ. ιε’. 14).

Μόνο κατ’ αὐτόν τόν τρόπο εἶναι δυνατόν νά κατανοηθῆ τό ρῆμα τοῦ Χρυσολόγου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ὁποῖος σκιρτᾶ ἐν ἀγαλλιάσει, καί λαμπρᾷ τῇ φωνῇ γίνεται ὁ μεγάλος ἀναστάσιμος πανηγυριστής ὅλων τῶν ἐποχῶν, μέσα ἀπό τόν περίφημο καί ἀνεπανάληπτο Κατηχητικό του Λόγο, πού εἶναι νικητήριος καί θριαμβευτικός παιάνας: «Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος; Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες. Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι. Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται».

Μακάριοι ὅσοι ἀκράδαντα πιστεύουν στόν Ἀναστάντα Κύριο. Αὐτοί χαίρονται ἀφάνταστα αὐτή τήν ζωή, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἁπλῶς καί μόνο τό σύνολο κάποιων στιγμῶν, γεγονότων καί στοιχείων τῆς πορείας μας μέσα στό χρόνο, ἀλλά ἡ κοινωνία μας μέ τόν Ἀναστάντα Χριστό. Αὐτοί εὐφραίνονται τά μέγιστα, διότι προγεύονται τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀτελευτήτου καί ἀναστασίμου μακαριότητος μετά πάντων τῶν υἱῶν τῆς Ἀναστάσεως, τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας δηλαδή, ἀφοῦ σήμερα «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...».

Τίποτε δέν εἶναι δυνατόν νά νικήσῃ ἤ νά ἀφαιρέσῃ αὐτή τήν ἀναστάσιμη χαρά ἀπό τήν καρδιά. Καμμιά δύναμη δέν μπορεῖ νά σκιάσῃ τήν εὐφροσύνη πού βιώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ ἐκ τάφου ἀνατείλαντος Σωτῆρος Χριστοῦ.

Οὔτε πῦρ, οὔτε μάχαιρα, οὔτε ἀσθένεια, οὔτε διωγμός, οὔτε δυσκολία ὁποιαδήποτε ἐπί τῆς γῆς καί κατά τόν πρόσκαιρο βίο μας, εἶναι σέ θέση νά κάμψουν τό φρόνημα, νά μειώσουν τόν ἐνθουσιασμό καί νά ἐμποδίσουν τήν πανηγυρική πορεία πρός τήν βεβαία νίκη καί τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης μέ τόν Θεό. Γι’ αὐτό ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος θά εἴπῃ: «Πέπεισμαι γάρ ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι, οὔτε ἀρχαί, οὔτε δυνάμεις, οὔτε ἐνεστῶτα, οὔτε μέλλοντα, οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. η’. 38-39).

Ὅλα τά δράματα σήμερα λύνονται. Ὅλα τά προβλήματα σβήνονται. Ὅλες οἱ ἔννοιες τῆς ματαιότητος ἐξαφανίζονται. Τίποτε δέν μπορεῖ νά συγκριθῇ μέ αὐτή τήν σύγκραση οὐρανοῦ καί γῆς, τήν μίξη τῶν οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων δυνάμεων, τήν λαμπρότητα ἀγγέλων καί ἀνθρώπων. Κατά τόν Ἰωσήφ τόν Βρυέννιο, τό Πάσχα εἶναι «ἀναψυχή τῶν ψυχῶν, χαρμονή τῶν νόων, κουφισμός τῶν σωμάτων, φωτισμός τῶν ὀφθαλμῶν, γλυκασμός τῶν λαρύγγων, θυμηδία, θερμότης, εἰρήνη, χαρά».

Ἀδελφοί μου,

«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, Οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια».  

Μείνατε μόνιμα σε αὐτή τήν πλημμύρα τῆς χαρᾶς. Ζήσατε ἀκατάπαυστα μέσα στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Ἀφήσατε πίσω ὅλες τίς δυσχέρειες, πού ἐξ αἰτίας τοῦ μισοκάλου καί τῶν ὀργάνων του ἐπισυμβαίνουν στήν ζωή μας.

Δεῖτε τά σπασμένα κλεῖθρα τοῦ Ἅδου καί συνοδεύσατε στήν οὐράνια πορεία γιά τό φῶς καί τήν Ἀνάσταση πάντας τούς ἀπ’ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστήσαντας.

Αὐτή ἡ χαρά, τό φῶς, ἡ ζωή, ἡ οὐράνια εὐφροσύνη, εὔχομαι νά καταλάμπουν διαρκῶς τά τίμια πρόσωπά σας καί νά καταυγάζουν διαρκῶς τήν ζωή σας.

Μή λησμονεῖτε ποτέ, ὅτι ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι ὑπόθεση μιᾶς ἁπλῆς τελετῆς, ἤ μιᾶς ἑορτῆς μέ διάρκεια μιᾶς ἡμέρας. Τό Πάσχα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός σταθμός στήν ζωή μας.

Ἡ Ἀνάσταση, τό Πάσχα, εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς ζωῆς μας, ἡ αἰτία τῆς ὑπάρξεως μας. Εἶναι τό μέγιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς. Εἶναι ἡ νίκη μας ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τό τρόπαιο ἐναντίον τοῦ θανάτου.

 

Σᾶς ἀσπάζομαι ἀναστάσιμα καί σᾶς ἀπευθύνω τόν πασχάλιο χαιρετισμό, Χριστός Ἀνέστη!

Τά ἔτη σας ἀναστάσιμα, εὐλογημένα καί πολλά.

         Ἅγιον Πάσχα 2013

       Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

Περί του πνευματικού αγώνος

Ἡ εἴσοδός μας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή σηματοδοτεῖ τήνἔναρξη ἑνός ἐντονωτέρου πνευματικοῦ ἀγῶνoς, προκειμένου νά φτάσωμε νάπροσκυνήσωμε τά σεπτά πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά τόνδοξάσωμε Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.

Αὐτός ὁ ἀγώνας εἶναι δύσκολος, ἀφοῦ ἡ πορεία μας γιά συνάντηση μέ τόνΚύριό μας εἶναι «Γολγοθάς», τόν ὁποῖο ἀνεβαίνομε αἴροντες ὁ καθένας τόνσταυρό του.

Περισσότερα...
 

Περί της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

bparousia

 

                   Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν
κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

        


    Τήν Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω, ἀναγινώσκεται στήν Ἐκκλησία τό Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως (Ματθ. κε΄, 31-46). Ἀναφέρεται στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί στήν κρίση ζώντων καί νεκρῶν. Μιλάει ἐπίσης γιά τήν αἰώνια ζωή καί τήν αἰώνια κόλαση.

·                     Τό πρῶτο πού πρέπει νά τονίσωμε εἶναι, περί τῆς βεβαιότητος τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Ἡ πρώτη παρουσία τοῦ Κυρίου μας ἔγινε μέ τήν σάρκωσή του ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Ὑπερευλογημένης Δέσποινας τοῦ Κόσμου. Ἦλθε ταπεινά, «ἐπτώχευσε δι’ ἡμᾶς, ἵνα ἡμεῖς πλουτίσωμεν» (Β’ Κορ. η’. 9). Ἔγινε ὁ Θεός ἄνθρωπος, «ἵνα τόν ἄνθρωπον Θεόν ἀπεργάσηται», κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Περισσότερα...
 

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

xristougenna1
Παιδιά μου εὐλογημένα,

 

Καθώς βρισκόμαστε μπροστά στό μέγα θαῦμα τῆς Θείας κενώσεως καί ἄκρας συγκαταβάσεως τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἀνακαίνιση συμπάσης τῆς κτίσεως, ἐξετάζομε τήν δική μας ἀναστροφή καί τήν δική μας πορεία, μετά ἀπό τόσους αἰῶνες, ἀπό τήν σάρκωση τοῦ Θεοῦ, καί φεῦ, διαπιστώνομε ὅτι ἐνῷ «τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐφάπαξ κατά σάρκα γεννηθείς, ἀεί γεννᾶται θέλων κατά πνεῦμα διά φιλανθρωπίαν τοῖς θέλουσι» (Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής), ἐμεῖς δέν ἀξιοποιοῦμε τήν ταπείνωση τοῦ Θεοῦ, τήν ἀγάπη καί τήν δωρεά Του.

Δέν θά σταθῶ στά δραματικά γεγονότα, πού ταλαιπωροῦν τόν πλανήτη μας ἀπἄκρου εἰς ἄκρον. Θά ἑστιάσω στόν δικό μας χῶρο, στήν δική μας πατρίδα, ἡ ὁποία εὐλογήθηκε τόσο ἀπό τόν Θεό, ὥστε νά κατέχῃ τήν ἀλήθεια τήν ἀποκεκαλυμμένη ἀπό Αὐτόν, καί στό διάβα τῶν αἰώνων νά φωτίσῃ καί τούς ἄλλους λαούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο στό σκότος τῆς ἀγνοίας.

Περισσότερα...
 

Σελίδα 1 από 2

Λόγοι Πατέρων

Προσευχή εστίν ομολογία προς Θεόν, αμαρτημάτων καθάρσιον, νοσημάτων ιατήριον, δαιμόνων φυγαδευτήριον. Και τι δει μοι λέγειν πολλά περί της καλλονής αυτής;